Jak rozpoznać prawdziwy jedwab
Dotyk, światło, faktura i próba spalania — kilka wskazówek, jak rozpoznać prawdziwy jedwab.
Rozpoznanie prawdziwego jedwabiu samym wzrokiem nie zawsze jest proste. Niektóre tkaniny syntetyczne bardzo przekonująco naśladują dziś jego miękkość, połysk i sposób układania się. Żadna pojedyncza oznaka nie wystarczy: trzeba połączyć dotyk, reakcję na światło, porównanie z poliestrem, a jeśli chcesz dowiedzieć się więcej — próbę spalania.
Jak rozpoznać jedwab dotykiem?
Jedwab to przede wszystkim naturalne włókno. Powstaje z niego przędza, której nici przeplata się, tworząc tkaninę. Splot opisuje sposób ułożenia tych nici.
Dlatego dwie tkaniny mogą być jedwabne, a przy tym bardzo różne w dotyku. Satyna jedwabna jest zwykle bardzo gładka i śliska, natomiast jedwabny twill ma nieco bardziej wyczuwalną strukturę. Krepa jest bardziej fakturowana, a szyfon lżejszy i bardziej przewiewny.
Grubość przędzy, gramatura tkaniny i splot wpływają więc na dotyk w takim samym stopniu jak samo włókno.
Jedwab jest zwykle miękki, elastyczny i płynny, ale trudno rozpoznać go wyłącznie palcami. Niektóre współczesne poliestry też są bardzo delikatne i przyjemne w dotyku. Dotyk stanowi więc pierwszą wskazówkę, lecz sam w sobie nie jest dowodem.
Jak odróżnić jedwab od poliestru?
Jedwab i poliester czasem wyglądają podobnie, ale mają zupełnie inną naturę. Jedwab to naturalne włókno pochodzenia zwierzęcego, złożone głównie z białek. Poliester to włókno syntetyczne.
Poliester może naśladować połysk czy miękkość jedwabiu, ale zachowuje się inaczej. Jedwab zwykle żywiej się układa, subtelniej odbija światło i lepiej pochłania wilgoć, co zwiększa komfort przy skórze.
Poliester natomiast często ma bardziej jednolity wygląd i pochłania bardzo mało wilgoci.
Różnica nie zawsze jest oczywista dla wzroku i dotyku. Pod wpływem ciepła staje się jednak wyraźniejsza: jedwab spala się, a poliester topi. Pozwala to zaobserwować próba spalania.
Jak sprawdzić jedwab?
Oględziny i dotyk dostarczają przydatnych wskazówek, ale nie zawsze pozwalają uzyskać pewność. Aby pójść dalej, można zbadać zachowanie włókna, zwłaszcza przez próbę spalania.
Do każdej apaszki Soie de Siam dołączamy małą próbkę tego samego jedwabiu, z którego ją wykonano. Pozwala dotknąć i przetestować włókno bez wyciągania nici z apaszki.
Jak przeprowadza się próbę spalania jedwabiu?
Próba spalania pozwala bezpośrednio obserwować zachowanie włókna. Szczególnie wymowne są trzy elementy: reakcja na płomień, zapach i pozostałość po spaleniu.
Do przeprowadzenia próby wystarczy kilka włókien.
Jak pali się prawdziwy jedwab?
Jedwab kurczy się i powoli spala. Jego zapach wyraźnie przypomina spalone włosy. Pozostawia ciemną, kruchą pozostałość, którą po ostygnięciu łatwo rozkruszyć.
Jak pali się poliester?
Poliester topi się pod wpływem ciepła i po ostygnięciu zwykle tworzy małą, twardą pozostałość. Jego zapach jest bardziej chemiczny, a pozostałość nie kruszy się jak w przypadku jedwabiu.
Jak nazywa się imitacja jedwabiu?
Nie istnieje włókno oficjalnie nazywane „fałszywym jedwabiem”. To określenie zwykle odnosi się do materiałów, które naśladują wygląd lub dotyk naturalnego jedwabiu.
Jednym z najczęstszych jest poliester. Z tego syntetycznego włókna można otrzymać gładką, błyszczącą i płynnie układającą się tkaninę.
Wiskoza, otrzymywana z regenerowanej celulozy, również może przypominać jedwab miękkością i sposobem układania się. Należy do rodziny włókien określanych jako rayon — po angielsku często nazywanych rayon.
Określenie „sztuczny jedwab” było historycznie używane wobec niektórych takich włókien, szczególnie pierwszych włókien wiskozowych, ponieważ miały odtwarzać wygląd jedwabiu.
Czy satyna i jedwab to to samo?
Nie. Jedwab oznacza włókno, a satyna — rodzaj splotu.
Satyna może więc powstawać z prawdziwego jedwabiu, ale też z poliestru, wiskozy lub innych włókien.
Na przykład charmeuse to lekka, płynna satyna, zwykle lśniąca po prawej stronie i bardziej matowa po lewej. Jedwabna charmeuse to po prostu charmeuse wykonana z jedwabnych nici.
Podobnie jest z twillem, czyli splotem skośnym: to rodzaj splotu. Jedwabny twill to tkanina o splocie skośnym wykonana z jedwabnych nici.
Samo słowo „satyna” na etykiecie nie wystarcza więc, aby stwierdzić, czy tkanina jest jedwabna.
Nazwy handlowe, które mogą wprowadzać w błąd
W Tajlandii niektóre nazwy handlowe mogą być mylące dla osób nieznających lokalnego rynku tekstylnego.
Można na przykład spotkać tkaniny sprzedawane jako „Italian Silk” lub ไหมอิตาลี. Wbrew temu, co sugeruje nazwa, nie muszą być naturalnym jedwabiem ani pochodzić z Włoch. To określenie może dotyczyć tkanin poliestrowych.
Możesz też trafić na określenia zawierające „silk” lub „satin silk”, choć skład jest syntetyczny.
Nie oznacza to, że nazwy te wszędzie znaczą to samo: prawdziwa satyna jedwabna oczywiście istnieje. Tajski przykład pokazuje po prostu, dlaczego warto odróżniać nazwę handlową tkaniny od włókna, z którego rzeczywiście powstała.
